vrijdag 13 december 2019

TEER KOPJE

Stel je voor, je hebt een heel teer, maar wel vrolijk kopje. 
Gemakkelijk met twee handen te pletten. 
Dat krijg je toch nooit door een bevroren stuk grond geduwd?


En toch lukt het ze elke keer weer. 
Met honderden tegelijkertijd.


De vorige dag zag je ze nog niet en ineens zijn ze er.


De krokussen

DAT HET BORRELT

Dat is de liefde,
Dat het borrelt en draait,
Klef wordt en graait,
Dat het opstijgt tot roze,
Starend met blinde vlek.

Ik geef je mijn alles en jij geeft aan mij
Dat het lacht en soms pijn doet met jou erbij.

Dat het piept soms en kraakt,
Maar toch steeds wordt gemaakt.
Dat het hier en daar morrelt,
Maar bovenal borrelt. 

Dat het warmer is met twee
Dat het vraagt waar jij gaat,
En ga met me mee.
Dat het hart steeds een plek laat,
waar jij precies in staat.

Dat het vasthoud 
en neemt, met suiker en zout
Dat het zoetig korrelt,
Maar bovenal borrelt.
========================

Met een kus voor Claudia en Jeffrey


vrijdag 14 september 2012

In verband met tijdelijk inspiratie gebrek, iets uit de 'Oude Doos'


BOUT FEEST

Ik ben een held op sokken. Een grote bek met een petieterig hartje. Een vrolijk, lachende danser die soms het liefst wegkruipt in het onzichtbare hoekje van de bank. Tis niet helemaal mijn feestje dit. Ik beweeg mezelf langs de rand van de groep. Een wild dansende massa vol zwaaiende armen en stampende voeten. Meisjes die geestdriftige gezichten trekken met getuite lippen. Jongens die zwetend op hun knieën kushandjes uitdelen.

Een jongen knijpt met zijn rechter duim en wijsvinger in zijn neus. Met zijn linker arm steekt hij dwars door de cirkel die zijn andere arm met zijn neus gemaakt heeft. Hij doet een olifant na op de trompetten die uit de boxen van de platenspeler schallen. Een blije kinderlijke olifant die tegelijkertijd probeert zwoel te kijken. Jazz… ook al niet mijn muziek.

Maar in plaats van weg te kruipen in dat alleenige, maar aantrekkelijke hoekje, knoop ik praatjes aan met andere feestgangers. Met Engelssprekende meisjes die oh-zo-interessant op uitwisselingsproject zijn. Engels is fucking ook al niet mijn sterkste kant. Ik dans mee op de automatische piloot. Ik sluit zelfs even mijn ogen, om me in te leven in het hele gebeuren. Ik lach veel en probeer mijn uiterste best te doen om niet alleen langs de rand te staan staren. Te voorkomen dat anderen denken dat ik mij niet vermaak. Of nog erger, dat mij termen toebedeeld worden als ‘saai’ en ‘ongezellig’. Instinctief, oenig gedrag om niet buiten de groep te vallen.

Wat ben ik toch een prutser. Was ik maar in Snorkelland, in de diepe zee. Ik baal ervan dat ik hier sta en niet met mijn voeten onder een koud watervalletje met madeliefjes naast me waar ik een kransje van kan rijgen.

Ik word aangesproken door een man, een versleten hippie van eind veertig. Hij heeft zijn lange dreads bij elkaar gebonden met een stoffen band, oud roze. Een vergeten kleur. Onder aan zijn kin bungelt een rommelige sik. Hij is klein, Ik hoef niet op mijn tenen te staan om hem recht in zijn blauwe ogen te kijken. “Tis niet helaal jouw feestje, of wel, constateert hij?” Kennelijk zijn mijn pogingen om mijn ongemak te verbloemen niet erg goed gelukt. Ik val door de mand. Een mand van onecht vermaak.

De vriendelijke hippie met zijn rake opmerking kijkt me lachend aan, waarop ik zeg: “Nee dit is inderdaad niet mijn feestje. En nu je het zo vraagt, zie ik geen reden meer om niet linea recta de nachttrein terug naar huis te nemen”. “Dag”, zeg ik en kus hem op zijn wang. Zijn sik kriebelt mijn oor. Ik pak mijn jas en loop naar buiten de koele nacht in. Het heeft net geregend. De zwarte straatklinkertjes blinken ervan.
 

vrijdag 30 december 2011

____

KOMISCH; WANNEER JE ERACHTER KOMT DAT JE LEVEN ÉÉN GROTE GRAP IS

THE TRUMAN SHOW

Met enige verbazing lees ik de vooraankondiging van de film ‘The Truman Show’ in de televisiegids.

“Amerikaanse komedie van Peter Weir, met oa Jim Carrey Laura Linney en Noah Emmerich.”

Ik vind het nogal apart dat deze film als 'komedie' wordt betiteld. Oké, Jim Carrey speelt erin, maar ondanks dat en het vrij luchtige begin, liet deze film mij juist achter met een nare, dikke knoop in mijn maag in plaats van met een glimlach.

Toen ik The Truman show voor het eerst zag in 1998 heb ik toch wel even piekerend in mijn bedje gelegen. Me afvragend of het mogelijk was dat ik op dat moment ook gadegeslagen werd door een miljoenenpubliek. Zat ik potdorie stiekem in hetzelfde schuitje als Truman. Verschrikkelijk, kon ik dan wel ongezien aan mij kont krabben? En was mijn lieve moedertje wel écht mijn moeder of toch een kille actrice uit de soap waarin ik zonder het zelf te weten de hoofdrol speelde.

Maar wat mij nog het meest bezig hield was, of ik dat dan zou willen weten! Truman was misschien wel beter af geweest als hij nooit achter de waarheid was gekomen. Onwetend had hij dan vrolijk voort kunnen leven onder zijn veilige koepel, waarop speciaal voor hem, iedere dag, een perfect blauwe hemel en stralende zon werd geprojecteerd.

Zalig zijn de onwetenden, toch? Maar hoe zalig wil je het hebben als je leven één grote grap blijkt te zijn? Wat een dilemma!

Terugkijkend zou je kunnen zeggen dat deze film een voorloper is van ‘The Matrix’. Toch zeker geen film waarover in termen als ‘komisch’ gesproken wordt. Hierin ligt eigenlijk eenzelfde dilemma ten grondslag als bij The Truman show: Ontsnappen uit de fictieve werkelijkheid en kiezen voor het bikkelharde, maar èchte leven, Of zalig ondergedompeld blijven in een zorgeloze schijnwereld waarin je probleemloos kunt blijven drijven... Blijft heerlijke materie om over na te denken.

woensdag 9 november 2011

MARLOES SCHILDERT nog MAAR WEER ES

Ook binnen is het herfst

Ook leuk voor katje 'Makkie'

woensdag 19 oktober 2011

Opa's en Oma's

Ik adem nog hoor,
Met moeite misschien,
dat u wat hoort ratelen.
Maar ik ben nog zeker niet naar de kloten.
Als u dat soms dacht.
Het stokt alleen een beetje zo nu en dan
hoest ik groene fluimen
in een piepschuimen bakje.
Het zou een zwembad kunnen zijn
Als je het zou uitvergroten.

vrijdag 1 juli 2011

NACHTWAKE

Zijn schenen strammen haar,
hitte bolt op tussen de kieren van haar vel,
Innig plakt zijn adem in haar nek,
wordt uitgeblazen, ingezogen, stinkend,
streelt de dronken geworden herder zijn kudde.

Schapen met hun ijzeren ogen
kijken het wit uit de nacht.
Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen.
Hun wol jeukt haar huid rood,

Op eens maagdelijke staarten
klit uitgehard stront,
prikkend gras, zongedroogd
van tong tot strot slikt zij,
ligt stil, wekt niks, plast
bijtende urine
in de holtes van haar knie.
De hel weet geen uitweg anders dan via
haar lichaam, dubbelgevouwen
naar zijn bochten lest zij de dorstige grond.


zaterdag 25 juni 2011

maandag 18 april 2011

SEMI AUTOMATISCHE TROOSTMACHINE

Te zien in de Berenkuil - Maastricht
Beeld van Michel Huisman


http://nl.wikipedia.org/wiki/Halfautomatische_Troostmachine

vrijdag 15 april 2011

Dan ook maar SIX WORD STORIES


> 'Ja, ik probeer ook maar wat.'


> 'Sorrie', zei ze zacht... en schoot.

> 'Hier dokter', wees hij, en bukte.

> 'Al kreeg ik geld toe, Sukkel!

> 'Laat me nou eens rustig sterven!'

> 'Ik lig zó voor de hand.'


dinsdag 22 maart 2011

MIJN GEDICHT IN EEN BUNDEL!

Als mijn handen stuk zijn,
En mijn ogen rood.
Als mijn lichaam vuil is,
Maar van binnen bleek.
Wanneer mijn knieën te slap zijn,
En ik mezelf moet dragen,
Dan zal ik mijn haren aaien,
Met troostende woorden,
En mijn voeten wassen met zeep.

TURING NATIONALE GEDICHTENWEDSTRIJD 2010
Gepubliceerd in de gedichtenbundel 'Dansen op de maat van het ogenblik'

maandag 21 maart 2011

WAAR ZIJN DE VARKENS?

En dan bedoel ik niet de geroosterde varkentjes aan het spit,
of de sudderende speklapjes in de pan.
Nee, waar zijn de krulstaarten in de wei?
De roze dikkerdjes in de blubber?
Wetende dat er bijna net zoveel varkens als mensen in Nederland zijn,
zou het er toch eigenlijk van moeten krioelen in het Hollandse weilandbeeld.
We zien (gelukkig) wel paarden, koeien en schapen.
Maar hoe zit het met de varkens?
Met een uitzondering op de kinderboerderij na
zijn ze in geen velden of modderpoelen te bekennen.
Belachelijk!
Hop, de wei in met die beesten!

zondag 6 maart 2011

OPPOETSEN

'Jij bakt er ook niks van!' zegt ze tegen haar man.
'Waarvan?' vraagt de man verbaasd.
'Van de liefde,' zegt ze terug en kijkt hem met verwijtende ogen aan.

'Oh,' zegt de man en kijkt naar zijn schoenen,
die ook wel een poetsbeurtje kunnen gebruiken.

HET IS WEER BIJNA LENTE

"Goedemorgen, lekker weertje hè," roep ik zonder blikken of blozen vanaf mijn balkon naar mijn piemelnaakte beneden buurman die al in zijn tuin van de eerste zonnestralen aan het genieten is.

dinsdag 1 maart 2011

SCHEELT MAAR EEN LETTER

Soms zijn er mensen die steevast mijn naam verkeerd schrijven. Marlous met 'ou' in plaats van Marloes met een 'oe'. Gek, dat die ene misplaatste letter mij irrieert. Ik vind Marlous ook echt minder mooi (lees: lelijk), dan Marloes. Terwijl, wat maakt dat nou helemaal uit, het is tenslotte maar een letter?

Maar uit onderzoek blijkt dat je eigen naam het meest plezierige woord is dat je kunt horen.
Je doet er iemand een plezier mee. Dus op het moment dat mensen je naam verkeerd schrijven of uitspreken, brengen ze zichzelf hiermee in diskrediet. En dat is niet erg handig. Als iemand al niet de moeite neemt om je naam goed te schrijven/uit te spreken, wat zegt dat dan over iemand?

Je kunt desbetreffende persoon natuurlijk erop aanspreken dat hij/zij je naam verkeerd schrijft, maar ik ben dan toch stiekem geneigd om die persoon eveneens foutief aan te schrijven. Dat is de kinderachtige variant, maar wel effectief.

vrijdag 18 februari 2011

VANAF VANDAAG BEWEEG IK NIET MEER

Vanaf vandaag beweeg ik niet meer.
Ik duik onder het matras.
Blijf daar liggen tot iedereen,
Mij is vergeten.
Zodat ik niks meer hoef.
En niemand mij nog roept.
Ik alleen nog uit botten besta.
Mijn vlees vergaan in veren.
Jij vindt mij dan,
Mijn liefste.
En moet hard denken,
Wie ik ook al weer was.
En krabt achter je oor.
En laat 't.
Maar dat weeë gevoel in je buik,
Dat ben ik dan.
Of was.

DRAAD

Ik trek de rafels uit 't kleed.
En wikkel ze rond mijn hand.
Bewaar waar jij liep,
Dat ik jou volgen kan.
Ik neem iedere stap van jou,
Tussen mijn vingers.

ZOETE MELK met BROKKEN (juli 2010)

Het is knetter heet, 32 graden, ik zweet en ik barst van de dorst. Ik trek de koelkast open met de bedoeling het koude pak (groene)ijsthee, dat daar op mij staat te wachten, in één keer weg te kloekken. Maar in plaats van de koelte die ik verwachtte te voelen bij het openen van de deur, dringt de warme, weeë lucht van rotte broccoli, zure melk en bedorven ham, diep in mijn neus.

Het scheelt niet veel of ik moet kokhalzen. Verbaasd til ik met mijn duim en wijsvinger voorzichtig het zakje rucola onder uit de koelkast. Gisteren vers gekocht, maar nu kleven de blaadjes als slappe snotjes aan het plastic folie. Ik weet even genoeg. Met een klap gooi ik de koelkast weer dicht waardoor een warme wind van GFT-bak-aroma de keuken in waait.


Shit! Mijn koelkast geeft er de brui aan, net op het moment dat de temperaturen in Nederland tot zeldzame tropische hoogte zijn gestegen. En wat nog het meest kloterige is, is dat ik alleen woon. Wat betekent dat er niemand anders in huis is, die zich geroepen voelt een vinger uit te steken naar het zompige ecosysteem dat zich in mijn groentenla heeft ontwikkeld.


Na mezelf even een peptalk te hebben gegeven, waag ik mijn hoofd weer in de koelkast. Ademend door mijn mond laai ik alle bedorven etenswaren in een vuilniszak. Beurse snoeptomaatjes, gesmolten bon bon bloc (waarvan ik het nog zo slim van mezelf vond om deze in de koelkast te bewaren), lauwe spekreepjes, en nog meer voormalige heerlijkheden verdwijnen allemaal in de afvalzak. Het pakje braadboter dat in het bakje van de koelkastdeur lag, dweil ik op met een keukendoekje. Het pak melk giet ik leeg in de gootsteen. Kleine witte klontjes blijven achter in de gaatjes van het afvoerputje. Op dat moment komt bij mij een ouderwets wiegenlied bovendrijven.


Schuitje varen theetje drinken,

Varen wij naar de overtoom,

Drinken er zoete melk met room,

Zoete melk met brokken,

Kindje mag niet jokken.


Gatver, hoe ranzig is dat! Zoete melk met brokken. Dat is nog een graadje erger eigenlijk dan zure melk met klontjes. Toch spreekt er een soort gezelligheid uit het lied. Een vrolijk samenzijn stel ik mij voor, waarbij een vader en moeder met kleine dreumesen, al zingend in hun bootje, thee en bekers zoete melk met brokken wegslobberen alsof het een verwennerij is. Men wist toen misschien niet beter. Dat melk na openen slechts enkele dagen houdbaar is, mits gekoeld bewaard
.

SNERTWEER en ZOMERJURKJES (2009)

Als je niet weet waarover je moet praten, dan kun je altijd het weer gebruiken als gespreksstof. Zelfs mensen die helemaal niks meemaken, maken in ieder geval het weer mee, dus dat is makkelijk. En op een of andere manier is praten over het weer nooit echt saai, of ben ik de enige die dat vind? Maar goed, dan nog wil ik het even hebben over het weer en haar toebehoren. Als ik een beter onderwerp had gehad, dan had ik dat waarschijnlijk gebruikt. Wie weet.


Het is jullie waarschijnlijk niet ontgaan, maar het is kloterig Snertweer. Vandaag ben ik tot twee keer toe van top tot teen natgeregend. Ik kon bij thuiskomst zelfs mijn BH uitwringen. Weer voor snert, terwijl ik zo langzamerhand zin heb in frisse maaltijdsalades met rucola, mango en gerookte kip in plaats van in erwtensoep. Ik wil BBQ-en op het strand en verse zelfgemaakte aardbeiensmoothies drinken. Ik wil witbier met een citroentje op het terras, jurkjes dragen en eindelijk eens bruin worden. Ik heb zin in vrolijk huppelen, zwemmen en in… noem maar op, een waslijst van leuke dingen waar ik in de zomer zin in krijg. Maar in tegenstelling tot leuke dingen, vraag ik me voortdurend af waarom ik eigenlijk geen fatsoenlijke regenkleding in huis heb.

Als het regent heb ik namelijk niks om aan te trekken. Tenminste niet iets waarin ik niet als een verzopen schaap op de plaats van bestemming aankom. Wel heb ik een regenjas look-a-like. Deze jas ziet eruit als een regenjas, maar dat is hij niet. Hij doet alsof. Een dun, blauw, lang, vormloos gevaarte waarin ik er ten eerste niet uitzie en ten tweede wordt ik onder dat ding alsnog drijfnat. Drijfnat door de regen die er stiekem toch gewoon doorheen komt en drijfnat door zweet, want dat synthetische onding ademt natuurlijk voor geen meter.

Je vindt het wellicht gek of in ieder geval niet zo slim van mij dat ik, wonende in Nederland, geen goede regenkleding in huis heb. Daar geef ik je dan gelijk in. Vandaag realiseerde ik me voor de zoveelste keer dat dit erg onhandig is. Maar naast dat is het ook van de debielen dat er in heel Nederland geen leuke regenkleding te vinden is. In een land waar het zo vaak regent moet er toch meer te halen zijn dan een jas in deprimerend grijs met een zilveren reflecterende streep over de armen en een zwarte plastic broek.

Ik wil verdorie een leuke regenjas. Nu zie ik er uit als een verlopen slons zonder smaak. Ik wil rode modieuze regenjassen met vrolijk gekleurde bloemen, een regenbroek die daar bij past! Want als de fleurige zomerjurkjes dan toch in de kast moeten blijven hangen, laat dan op zijn minst de regenjassen het grijze straatbeeld een beetje opvrolijken!


Oh, ja en tips voor winkels of sites waar wel leuke regenkleding te koop is zijn van harte welkom!

VROUW BAART TWEELING VAN TWEE VADERS (2009)

Ik ben een vrouw en dan zou je toch zeggen dat de werking van het vrouwenlichaam mij niet wereldvreemd moet zijn. Maar niets van dat al. Mijn lichaam is tot bizar veel meer in staat dan ik in eerste instantie voor mogelijk hield!

Zo blijkt uit een persberichtje uit Amerika waarin een moeder, te horen kreeg dat haar pasgeboren tweeling niet van 1, maar van 2 verschillende vaders afkomstig is. De overspelige Mia had rond haar eisprong binnen 24 uur met twee verschillende mannen tussen de lakens gelegen, waardoor het mogelijk was dat haar twee eicellen bevrucht zijn door verschillend sperma.

Dat je twee eicellen kunt produceren en dat daaruit een tweeling voort kan komen, dat wist ik dan nog net wel. Een twee-eiige tweeling dus. Maar dat je als vrouw zwanger kunt raken van twee mannen tegelijkertijd, das toch wel een bijzondere uitvinding van moeder natuur! De magie van de anatomie!

Overigens had Mia haar huidige partner nog niet op de hoogte gebracht van haar stiekeme affaire, maar kon bij deze niet anders dan het hele gebeuren opbiechten. Hij is in ieder geval wel de vader van een van de twee kinderen, en zegt Mia te vergeven en het andere kind op te willen voeden alsof het zijn eigen kind is. Dat is dan opnieuw weer iets onbegrijpelijks!

Gelukkig mensen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit!